A Space of My Own

  Anne ve Babamı Anladığım Yaştayım Bu cümle günlerdir zihnimde yankılanıyor. Kaç yaşımda olduğumdan alakasız, büyüdüğümü fark ediyorum. Sana uzun zamandır yazmadığım için anlatmayı kaçırdığım çok şey var. Mesela gece gündüz hemhal olduğum bir işim var. Artık bir genç yetişkin olarak hayatımın bir kısmını çalıştığım alana saklıyorum. Daha önce ufak tefek işlerim olmuştu ama şimdi gerçek bir işin içindeyim. Gerçi detayları öğrendiğinde beni yargılayacağın noktalar var, biliyorum. Yine de bu çalışma koşullarını ve koşuşturmacasını seviyorum. Tek sorun her şeyi mükemmel yapmaya çalışıyorum, bu yüzden sürekli bir yetersizlik duygusu ile baş etmeye çalışıyorum. Oysa üstlerimden aldığım bakışlar ve yorumlar tam tersi bir memnuniyete sahip. Belki de bu mükemmel olma çabası, kadın olduğum için kendimi hep bir adım fazla ispat etme zorunluluğu hissetmemden. Hayatımda hep bu şekilde yol aldım sanırım, emin değilim. Bildiğim tek şey, çalışmayı eve taşımıyorum; çalıştığım ortamı ev olarak kabu...